Author Archive for admin

en?

is het je al opgevallen dat het al bijna anderhalf jaar stil is? Ik leef nog wel. En goed. Misschien dat de woorden wel weer komen.

idfa

burma vj was de beste van de best of idfa – 8 uur in een bioscoop voor de beste docs van het jaar. het is een docu over mensen die het leven in birma filmen en de beelden het gesloten land uitsmokkelen. over het geweld van september vorig jaar, met de monniken en demonstranten die massaal de straat op gingen tegen het militaire regime. burma vj was gemonteerd uit beelden die leden van de Democratic Voice of Burma met gevaar voor leven of toekomst hadden gemaakt en opgestuurd naar Noorwegen, van waaruit ze de wereld overgingen.

monnikje weet dat ze kunnen schieten. in 1988 schoot het leger 3.000 demonstranten dood. je weet ook hoe het protest afloopt. maar je voelt toch de hoop: nú gaan de monniken de straat op, nú volgt iedereen, nú gaat het veranderen. en de monniken vragen niet eens om de hoofden van de generaals, ze vragen om dialoog en vrijheid. en ze zingen in hun rode lakens of alle wezens in het universum vrede mogen kennen en ze zijn zo dapper en je ziet hoe ze belaagd worden en toch gaan ze weer de straat op, totdat er een paar honderd bruut in elkaar geslagen worden en opgesloten en sommigen vermoord, en ze de moed opgeven. en nu gebeurt er niks meer, op een afschuwelijke cycloon na.

dit is journalistiek die er écht toe doet. ook al hielp het niet, het deed er wel toe.

avondweken

week met avonddienst is weer af. met milde koppijn in de nachttrein naar huis, ringelend op de fiets door de dronken studenten op de Nobelstraat, koelkast plunderen, glas wijn naar binnen gieten en dan tot rust komen achter nog een blauw scherm.

het is beter als j. er wel is. dan is er thee en licht en kan ik tegen iemand aankwebbelen over de meest onnozele nieuwtjes en dat die leuke kop écht niet paste en dat het verhaal op de europapagina zo laat kwam en dat die dit zei en die dat en dat ik zóóó moe ben. en dan krijg ik een aai over mijn hoofd, of een babbel terug.

die avonddiensten zijn raar. ik leer er van alles: nieuws selecteren, rangschikken, opschrijven, presenteren. de krant aanvegen, oog krijgen voor mooie en lelijke pagina’s, mooie en lelijke verhalen, artikelen oplappen, hiaten opsporen, secuur zijn, feiten checken.

maar ik mis het schrijven en ik ben ook niks meer waard als ik om half 1 thuis kom. ik heb geen tijd meer voor avonturen, geen tijd voor csi kijken op de bank, geen energie voor diepe gesprekken, geen puf voor bidden en vrijen, geen tijd voor vrienden en boeken. ik probeer dat alles wel naar de ochtend te verschuiven, maar dat lukt maar matig. dan ben ik groggy en stom en wil ik alleen maar dat de dag niet begint.

het wordt ooit vast weer anders. moedig voorwaarts, zegt de chef dan.

grizzly

eindelijk grizzly man gezien, van Werner Herzog. J & ik waren met de nachtferry (te laat, te koud) naar de britse l’abri gereden, waar j’s ooit werd vertoond op het jaarlijkse filmfestivalletje. (laatstgenoemde is 21 november op tv te zien!)

timothy wil in Alaska met de beren leven (wat hij 13 jaar doet) die geen enkele interesse in zijn aanwezigheid hebben en hem uiteindelijk opeten. de film sloeg extra aan, na mijn nachtelijke beren- en wildernisangst in alaska.

de lunchdiscussie met wat gasten de dag erna was spannend. is de werkelijkheid neutraal en amoreel? kan dat, als God zag dat het goed was toen het ontstond? hoe weef je het verhaal van de val van de mens in de geschiedenis van de aarde? waar komt dat verlangen naar één zijn met de natuur vandaan? welke grenzen moet je respecteren? waarom schokt het ons als een beer een mens eet? hoeveel universum is niet voor ons gemaakt? of moet je de vraag omdraaien: hoe kan het dat we in dit kolkende universum een hoekje hebben waar we kunnen genieten van zonlicht, thee, warmte, het lichaam van je lief?

l’abri was goed. ik heb flinke brokken uit sources of de self gelezen, nagedacht, gewandeld, gebabbeld en veel geslapen. vanochtend arriveerden we om 7 uur weer thuis, nadat we een roemeense bootlifter hadden gedropt bij een Gents klooster. het was een blije roemeen die van alle goede dingen hield.

oma

zeeland dit weekend draaide om de oma’s. eerst oma h1 (90). die toverde zondag-na-de-kerk uit een doos foto’s van weleer. Ze waren van haar pas overleden zuster en beschimmeld door het water van de ramp óf door de duitsers die de doos op de grond hadden gegooid. oma wist het niet meer, het was in ieder geval een life-event.

we hebben ze samen bekeken. fotootjes van een broer die op zijn 29e schreeuwend van de pijn aan nierstenen doodging, van vroeggestorven kinderen, van zussen die niet meer bestaan. aan het leven kun je je tot bloedens toe openhalen en ik begrijp niet waarom me nog zoveel leed wordt bespaard. maar het was een feest om oma’s heldere geest nog meer op te zien klaren.

oma h2 (83) kwam zondagavond pannenkoeken eten. haar aandelen waren niks meer waard, mopperde ze. het was nog niet zo slecht als bij oma h1. de beroerde stand van de aandelen fortis heeft in haar familie tot een heuse erfenisruzie geleid over de bezittingen van haar zus. als de koersen zakken, moet het geld uit andere bronnen komen. een dissidente achterneef heeft zelfs, vertelde mijn ooggetuige-ouders die met alle verwanten in het oude buitenhuisje van de zus naar de executeur luisterden, een onbekend vergeeld testament van mijn overopa op tafel gesmeten om zijn rechten op te eisen. gebrek aan geld doet gekke dingen met mensen.

en verder onweert het leven wat. maar, zeiden de kelten al:

may your life in this world be a happy one

may the sun be warm and the skies be blue

may the storms that cloud your way

clear the air for brighter days

and may the love of God

shine over you

zwart

tijdens een rondleiding op een of ander wetenschappelijk instituut werd het gisteren zwart voor mijn ogen. ‘k stond midden tussen stoere defensiemensen, onderzoekers en politiemannen in een klein, benauwd halletje, net na de lunch. nog net op tijd wist ik mijn buurman vast te grijpen en dramatisch uit te brengen: “ik word onwel.” Onwel? wie gebruikt dat woord nou nog.

na tien minuten kwam ik weer bij zinnen in een ander kamertje.

een wonderlijk gevoel, out gaan. eerst zware benen, daarna beetje akelig, dan zweten, dan niet meer goed kunnen staan, dan zwart. en dat alles in een paar minuten. toen halverwege een vrouw me begon aan te staren wist ik: dit komt niet goed.

best geinig allemaal, als het maar niet zo totaal genant was.

zetcetera

wie nog over onze wederwaardigheden in alaska wil lezen, die koopt vandaag de zaterdagkrant. In Z met foto’s van j.

*update: of lees alaska in Z hier* Voor meer alaskapics, kijk op j’s blog.

geen kalf voor j. trouwens, na die fijne nominatie. we komen net terug van het filmbal, met veel klapjes, drankjes en dansjes. en leuke gesprekjes, notabene. nu slaap

thuis

bracht net w. naar het station, met haar dikke babybuik en blijmakende babbels. ben weer thuis. jetlag weggeslapen, tienerclub van start met koude nachtkanotocht, door de zon hollen naar de koffieverkeerd van rhijnauwen, kerk, met een inspirerende preek van amerikanen die in amsterdam een nieuwe nederlandse vineyard gaan stichten – de wegen van de Heer hebben ondoorgrondelijke kronkels – en csi miami op de laptop.

pipelinewil wel meer vertellen over Alaska, maar sommige verhalen & foto’s gaan nog een weg vinden naar de krant. deze dan. we vroegen de buurvrouw van het gezin waar we twee nachtjes sliepen om een sterk verhaal. dat had ze. haar dochter, die bij een supermarkt werkt, belde naar huis. papa, er is hier iemand die al het ijs wil kopen, een hele vrieskast vol. waarom? vroeg de vader. wilde de klant niet vertellen. vader erheen, hij vond het toch een vreemd verhaal. ja, zei de klant, enigszins aarzelend. mijn broer ligt in de kofferbak, we gaan ‘m begraven in mccarthy, maar hij begint wat te ruiken. we willen ‘m graag koelen met ijs. dat hadden ze toen maar gedaan.

fourwheelerin Alaska mag je dus A: je dode broer vervoeren in je eigen auto en B: hem begraven op je eigen grond. (!)

de foto’s. j. bij zijn favoriete pijpleiding, die 800 mijl van prudhoe bay naar valdez loopt. en links: de bearspray was in de Copper River getuimeld en ik ging hem met Gary uit Valdez op de fourwheeler achterna. We ontmoetten Gary en Mary bij de fishwheels. ze gaven ons koffie, mooie verhalen en een verse zalmmoot. Gary kan steeds minder goed lopen en, vertelde hij, zijn fourwheeler is zijn rolstoel.

wildlife

een echt bed, een douche, drie honden en internet bij lieve ouders van een vriend in het niksige plekje glennallen (ca. 300 inwoners). toen we aankwamen vertelde de vrouw bij de snackbar ons dat onze gastvrouw wellicht te vinden was bij het concert in de middelbare school, en dat was ook zo.

eerst wat woorden over de beesten hier. de drie grizzlies die ‘s nachts langs onze tent hadden gelopen (alleen de pootafdrukken gezien), de bruine beer die uren lang over de eerste kampeerplek struinde (wel gezien), de twee beren bij een beekje dat stijf stond van stervende zalm. (wel gezien). en dan de moose en haar kalf en de bald eagles en de zeehonden in het water en de eekhoorntjes en de konijnen die tot aan je tafel hupsen. je hoeft helemaal niet je best te doen om beesten te zien.

die beren zitten me soms wel dwars als je ‘s nachts onder een stukje nylon ligt. ze zijn zo groot. met zulke enorme klauwen. en serieus gevaarlijk als ze kleintjes bij zich hebben. we hebben bearspray, een extrasterke pepperspray om beren van je lijf te houden. we dachten dat het een toeristentruc was, maar alle locals hebben het bij zich. of een shotgun.

jaap maakt kampvuren ‘s avonds en ‘s nachts vriest het bijna en de sterren zijn met zo verpletterend veel hier dat je niet eens meer kunt denken aan je eigen bestaan. en zo leeg. en zo groot.

gisteren 100 km. over een gravelroad gehobbeld naar het einde van de wereld, waar een verlaten mijnstadje staat. we verzamelen verhalen voor krant en film en ontmoeten de raarste mensen. huis? werk? waar? wanneer?

alaska

!

ruig! leeg! bergen met sneeuw! anchorage is een time-warp naar de jaren zeventig. als je de auto’s weg haalt kun je hier zo een film in die tijd draaien, zei jaap. tassen staan nog in chicago, bleek. lelijk hostel als tentvervanger. brak omdat we allebei om 3 uur klaarwakker waren. nu ontbijt met zalm en eieren en koffie. straks kamperen. mobieltjes doen het nergens. lang leve de wildernis.