papa en mama en elwin zijn weer weg. Na Arch en City Museum en BreadCo en de Laundromat en Saleem’s restaurant en Starbucks. ze zwaaiden totdat ik ze niet meer kon zien. ik haat afscheid nemen. stom concept.

heb ’s avonds nog wat geprobeerd te studeren, maar ben een beetje sip bij Sylvia, een filosofe uit de straat, op de bank beland. heb de tweede helft van Austin Powers gekeken en haar kat Octavia snoepjes gevoerd. ’s avonds met een Select Gezelschap naar de Velvet afgezakt. Het was weer vreselijk. Clerk, met baard en houthakkersblouse, stond zich midden op de dansvloer danig te ergeren aan de ietwat schaars geklede dansende dames op het podium. gelukkig duurde dat niet al te lang en hebben we toch nog een uurtje fijn rondgesprongen. om daarna in het holst van de nacht bij Tiffany’s een Slinger te eten. eieren met hashbrowns, kaas, chili en bacon. heb een boontje meegepikt van mijn buurman. Tiffany’s is heel klein. met verrotte menukaarten en een gare juke-box. en alles wat je ziet is echt. de smerige schorten van de koks, die achter de bar eieren staan te bakken. het zwart-aangeslagen systeemplafondje met vochtplekken. de metalen barkrukken met tape over de zittingen. er zaten 4 jolige vrouwen aan de bar met baseball T-shirts aan. en we hebben allemaal meegezongen. good old boys drinking whiskey and wine, saying ‘this could be the day that I die’.

moe en tevreden over de bar gehangen. er is zoveel moois op deze aarde. en zoveel troost in al dat door tl-verlichtte vanzelfsprekende. They’ve all gone to look for america, zongen Simon & Garfunkel. en als ze dit vonden, dan was dat zeer goed. ben blij dat papa, mama en elwin dit ook hebben kunnen zien. geluk verdubbelt.

en nu. de dag schittert! wat ook schittert is jaap’s afwezigheid. mijn liefste is weer fijn aan het filmen. en onbereikbaar in elke mogelijke zin. het moet wel een erg goed filmpje worden om dit lijden te kunnen compenseren.