Bericht uit een relibekeringskamp,

Ik zit hier ondertussen al bijna een hele week opgesloten met de vrouwelijke equivalent van Henk Binnendijk. Hoor niks dan Hallelujah verhalen over Berlijn en het leven. Bij elke poging tot een kritische kanttekening wordt me ogenblikkelijk de mond gesnoerd of de duimschroeven aangedraaid.
Tot overmaat van ramp weet Henkine deze lofzang te combineren met het beschuldigende toontje van Andries Knevel (”Het gaat niet om de letter, maar om de geest van de wet, Jan Hein!!!”), zodat ik me voortdurend besef dat ik een door-en-door zondig mens ben. Overigens geldt dit niet alleen voor mij. Ook mijn ouders hebben de toorn Carola’s moeten ondergaan. Met een verdiept besef van hun tekortkomingen zijn zij weer naar Rotterdam teruggekeerd. Ik daarentegen, zal me tot mijn dood tegen de Zeeuwse inquisitie blijven verzetten.

Gelukkig zitten er ook positieve kanten aan Carola’s bezoek. Het huis is minder leeg; praat niet langer tegen de muren, sta op tijd op en heb een reden om me aan te kleden. Onze gesprekken over filosofie zijn vermakelijk, alhoewel ik natuurlijk geen woord begrijp van wat ze zegt. De ‘ evidente invloed van intentionaliteit op non-conceptuele gedachteninhouden’, de ‘keiharde grens tussen subject en object’ en de ‘onweerstaanbare aantrekkingskracht van het eliminatief materialisme’, alles zuivere mystiek om met Bertold Brecht te spreken. Vervolgens besluit ze de discussie overigens altijd met de opmerking dat ze zelf eigenlijk ook niet in die sprookjes gelooft.

Over sprookjes gesproken, met mijn ouders hebben we vrijdagavond het vervolg op Amelie ‘Un long dimanche de fiançailles’ - dat hier overigens Mathilde, eine große Liebe heet - gezien. Waar het zoetsappige en flinterdunne verhaal in de vorige film nog te verdragen waren, is deze film gewoon bagger. Exact hetzelfde verhaal, dezelfde cast, alleen in een ander tijdvak geplaatst. Ik kan het niet hard genoeg zeggen: NIET HEENGAAN LIEVE MENSEN! BLIJF WEG! (Jan Hein’s Movie Meter 653 bommen)

Tot slot heeft Carola de inspiratie gegeven voor een revolutionaire studie (vanwege chronisch tijdgebrek staat het echter een ieder vrij mijn idee te jatten). Ik stel voor om een psychoanalytisch portret van de analytisch filosoof te maken. De conclusie lever ik er voor het gemak ook maar meteen zelf bij. Analytisch filosofen zijn mensen die de onoverzichtelijkheid van de wereld niet kunnen accepteren en zich daarom verschuilen achter hun overzichtelijke maar simplistische categorieën. Ze leven vrijwillig in een schijnwereld die ze de werkelijkheid noemen. Alles wat niet in dit wereldbeeld past, proberen ze te negeren of weg te redeneren.

Wellicht laat de kampbeul me nog een keer op dit weblog posten. Hopelijk is mijn verzet dan nog niet gebroken.

JH