vandaag alweer mijn laatste dag in berlijn! aarg. morgenochtend vertrek ik met de trein naar amsterdam. ik ben verliefd op berlijn. ga vandaag nog even op pad. Frank, lief van nichtje, is architect en heeft me naar Onkel Tom’s Hutte gestuurd. een soort DDR Hobbitstee, naar ik moet geloven. foto’s volgen.

heb me gisteren buitengewoon vermaakt met jan hein. en de 30 dagen ervoor. we zijn gaan dansen op ‘rare grooves & jazzy tunes’ in de ‘roter salon’. jan hein is heel royaal in het delen van zijn leven. zijn vrienden, zijn tijd, zijn huis. zonder dat je’t idee krijgt dat je teveel vraagt. ‘without overstaying your welcome’ zouden de engelsen misschien zeggen. gaaf is dat. wil ik ook wel leren.

en ook weer fijn terug naar huis. en lief met wie ik gisteren, na alle op-leven-en-dood-gesprekken, gekibbeld heb over achternamen-na-het-huwelijk. en de naam ‘pieternella’, die al minstens 4 generaties terug gaat en welker ik met trots draag. en die mijn dochter ook gaat dragen, natuurlijk. over mijn dood lijk, zei jaap. en denk maar niet dat ik zijn achternaam overneem.

anderhalf uur trivia bespreken, doet vergeten dat er een internationale lijn tussen zit. fijn is dat.

ben er een klein beetje achter gekomen wat ik nu eigenlijk geloof. door talloze gesprekken met jan hein & digitale conversaties met vineyard-ers. niet dat het er helderder op is geworden. het beslaat een heel gebied, dat zich uitstrekt tussen Prediker en Handelingen. en het zit vol paradoxen, lege termen en contradicties. maar ik heb een glimps opgevangen van de theoretische grenzen. nu op zoek naar de inhoud.

zoiets lukt bij mij alleen maar door schrijven en praten. gek is dat, je kunt me niet op een stoel zetten en me er naar vragen. wat kan ik concluderen? ik babbel, dus ik ben?

arg, wat zijn ze groot. hoe kan dat nou weer? nou ja, dan komt het extra goed over.

er is een probleem.

in de NIV staat er in psalm 62:11-12:

One thing God has spoken,
two things have I heard:
that you, O God, are strong,
and that you, O Lord, are loving.
Surely you will reward each person
according to what he has done.

de nederlandse vertaling zegt dit:

Eenmaal heeft God gesproken,
tweemaal heb ik het gehoord:
‘de macht is aan God.’
Bij u, Heer, is ontferming,
u beloont ieder mens naar zijn daden.

dat is natuurlijk heel wat anders: one thing & two things tegenover eenmaal & tweemaal. En de eerste is veel poëtischer: God spreekt één ding, en wij horen daar een veelvoud van dingen in. In de nederlandse vertaling is het stuk ‘bij u, Heer, is ontferming..’ ook helemaal losgekoppeld van het voorgaande, terwijl het er in de NIV gewoon bijhoort. De King James ondersteunt de tweede interpretatie, de duitse bijbel laat het in het midden.

‘k heb mijn hebreeuwse bronnen geraadpleegd en Arnon wist me het volgende te vertellen:

“yeah, i’m not all that clear either. the text doesn’t say ‘twice’ it
says ‘two’, but that could mean ‘twice’ as well, in the biblical style. The way i’d translate it without knowing what to say about the interpretation is:

One said god
two this i heard
for strength to god:
and to you my lord mercy
for you will pay to each man
as he does.”

het hebreeuws maakt hier dus geen verschil tussen één ding en één maal. spannend. ik hou het op de eerste. One thing and two things.

‘k heb de zondag doorgebracht in bed, op een rommelmarkt en in een brunchcafé met stapels leuke mensen. het ergste is dat ik kerk niet eens miste. was moe van een dol feestje van Jan Hein & zijn vrienden. het feestje was extra leuk, omdat ik de dansvloer kon delen met Jannie en Annerieke.

daarentegen heb ik vandaag wel prachtkadootjes gevonden & een hoofdstuk uit een boek van Millikan gelezen, die intentionaliteit uitlegt als een evolutionaire notie. ik weet nog niet helemaal hoe ze’t doet, maar volgens haar zijn representaties ook geselecteerd, net zoals harten, levers en teennagels. Organen met functies kunnen misfunctioneren en zo kunnen representaties ook misfunctioneren, door bijvoorbeeld het verkeerde te representeren. En misrepresentatie is belangrijk voor intentionaliteit. Het leuke van denken is namelijk dat we kunnen denken aan dingen die niet bestaan, of dat we verkeerd kunnen denken.

ik weet het niet. er zit een luchtje aan. en ik heb een hekel aan evolutionaire verklaringen. the wisdom of hindsight. Jan Hein voegde daar aan toe dat het een vooruitgangsgedachte uitdrukte, waar hij niks van geloofde. en er was iets met een bepaalde notie van causaliteit, maar ik begreep niet helemaal wat daar verkeerd aan was.

grote vragen. en stellige meningen. wat weet ik nu van het ontstaan der dingen?

One thing God has spoken,
two things have I heard:
that you, O God, are strong,
and that you, O Lord, are loving.

the beat that my heart skipped. diens premiere heb ik bekeken, met een vrijkaartje van een genereuze vriend van JH. vond ‘m wel mooi als titel, maar jaap oordeelde dat het te lang en te ingewikkeld was. teveel idee. ben al dagen lang aan het nadenken over een titel voor jaap’s eindexamenfilm. het is zo moeilijk. ik kom niet verder dat drakerige gedachten als ‘ochtendgloren’ en ‘alles is nieuw’. aarg. het punt van een zinnig voorstel wordt niet eens bereikt.

ben ook naar een tentoonstelling gewees, over haptische kunst. het idee was natuurlijk weer spannender dan de uitwerking. ik denk dat ik ga pleiten voor een conceptuele samenleving. een realisatie-verbod op alle goede ideeen. en slechte ideëen, natuurlijk. bespaart bergen tijd, kosten, energie en teleurstelling. maar nu. de kunstgroep, waaronder een vriendin van Jan Hein, had - heel gaaf - nieuwe haptische categoriëen gedefinieerd. op basis van sensorische input en niet op basis van visuele input. Zo had je bijvoorbeeld ‘parang parang’ en dat was een ribbelstructuur. en ‘cic-hara’: prikkelig, harig en ‘fuwa-fuwa’: zachtharig en pluizig. Maar ook categorieën voor vettig&kleverig en zacht&nietpluizig en draderig met structuur. En daar hadden ze zitkubussen, ballen, tafelonderzetters, muismatten, kettingen, handschoenen en andere utensils mee gemaakt.

was wel leuk. moest denken aan nonconceptuele content en hoe ze hier probeerden concepten te geven aan de fenomenologische aspecten van aanraking.

we moeten meer voelen. zoals de koude nattigheid op de beslagen ramen in een vroege bus naar centraal station. of de ruwheid van de bakstenen muur waar je langs loopt. of de bladeren van een uitgedroogde plant, die iets weghebben van de wangen van je tachtigjarige oma. maar weer niets van de wangen van je opa, want die lijken meer op de harige rug van een grote terrier. en het vettige laagje op de tegels van de badkamer, en met je vinger langs de bovenkant van de afzuigkap. of de korrelige bladzijden van een oud boek en met je pink over je lippen die gebarsten zijn van de kou. en de prik in een voorheen onbekende neusholte na het eten van wasabi en je handpalm over de kleine haartjes in je oksel, die je eraan herinneren dat je weer met mes&scalpel aan de slag moet, omdat de Maatschappij (en dat ben jij!) dat nu eenmaal van je eist en de roestvlekken op het stuur van je fiets en de mannen-hand van je lief op je warme buik in de ochtend en de steek in je hoofd als je te lang zonder muts in de wind hebt gelopen.

wat een romantiek, weer. ben wel benieuwd in welke haptische categorie het genoegen van het uitknijpen van een meëeter valt.