eergisteren repareerde ik het riempje van mijn schoen. Halverwege het proces brak de veel te dunne naald af en het afgebroken gedeelte liet zich niet vinden. allerlei horror-scenario’s speelden zich voor mijn geestesoog af: het was op de grond gevallen en ik zou er in trappen, het was tussen de mandarijntjes terecht gekomen en jaap zou een langzame dood sterven aan een geperforeerde slokdarm. etc. etc. je kent het wel.

vandaag vond ik het stukje naald terug in mijn tweed jurkje, ter hoogte van mijn hart. zie je wel! het leven is ook levensgevaarlijk. ik heb het stukje naald uit het raam naar buiten gegooid, want het leek me zo akelig dat de vuilnisman zijn handen zou bezeren aan dat scherpe ding. maar voordat de naald ook maar op de grond gekomen was, zag ik al twintig bezeerde kattenpootjes voor me. stom!

en meer trivia: groningen wil me niet - volgens mijn toch-niet-aanstaande begeleider omdat ze in andersoortig onderzoek willen investeren. donderdag ga ik wel op gesprek bij de postacademische journalistiek opleiding in rotterdam. het houdt me van de straat, dat gesolliciteer.