op het hoekje bij cs utrecht, schuin tegenover het tramstation, staan vaak twee mannen te spelen op een accordeon. ’s ochtends vroeg soms al. ik denk dat het roemenen zijn, het meisje dat bovenaan de roltrap zit met haar accordeon is dat in ieder geval. de mannen staan op de meest onwaarschijnlijke plek om geld te verdienen. want iedereen fietst daar langs en niemand stopt. laatst draaide ik mijn hoofd even om terwijl ik doorfietste en daar stonden ze, op een kale hoek met een lelijk kantoorgebouw in de achtergrond. de wind sneed, de wolken dreven langs tegen een blauwgrijze lucht. en ze wiegden op de lange akelige tonen die ze uit hun instrument trokken en het was een aanklacht tegen iedereen die zich naar z’n werk haastte.

muziek maken. waarom doen we dat?

alicia svigals is een new-yorkse joodse klezmer fiddler, een violist die yiddische muziek speelt. gisteren bezochten oma nony, jaap, ik en nichtje annouck haar concert in theater rasa. svigals speelde oude yiddische melodieën en roma-deuntjes vanaf 1600, van fiddler op fiddler overgedragen. haar compagnon speelde op een cymbaal en het was af en toe echt prachtig. oude tonen die de verdamping van de tijd hebben doorstaan.

nog geen etmaal daarvoor had ik me tot diep in de nacht moe gedanst op techno en electro in de oude fabriekshallen van philips, op het strp-festival. ruige schurende tonen, onnavolgbare piepen en kraken, distorted zanglijnen en heel veel harde beats. de afstand tussen svigals en soulwax is enorm, maar het spreekt dezelfde systemen aan in mijn brein. ogen dicht, vergeten en gaan.