en dan sta je op het verlaten stationnetje Bunde, met in je ene oor de stem van een man wiens woorden je in de krant moet zetten en in je andere oor de conducteur die weet: nee, je had de trein de andere kant op moeten nemen. en de klok zegt vijf voor 12 en je ándere afspraak dwingt je om over vijf minuten 2 stations en een half uur verderop te zijn. de wereld mag dan wel in je hoofd zitten, ook daar zijn grenzen aan wat je kunt manipuleren.

de man van 12 uur lachtte me hartelijk uit. bunde, ja. ik zou bellend naar hem toekomen, om het ene uur dat we van de week hadden toch nuttig te besteden. hij praatte en wuifde me om half 1 vanuit zijn kantoor naar boven. rennend de gang door, lift in, de laatste woorden opkrabbelend om ze niet te vergeten, lift uit, gang door, verkeerde gang, verkeerde verdieping, lift in, gang door en hijgend het kantoor in. ik kan niet schrijven en de weg zoeken, zei ik. niet tegelijkertijd. nee, zei hij. dat gaat niet.

ik had er nog wel drie uur langer willen zitten, zoveel mooie verhalen had hij. ik begrijp niet waarom ik er zo laat achter ben gekomen dat dit het juiste vak is. zoeken, lezen, luisteren, vragen, schrijven. op de terugweg wachtte de hele trein naar Utrecht tot ik mijn sapje bij de AH-to-go had gehaald. Daar is ze, zei de conducteur aan wie ik tijd had gevraagd, en sloot de deur.

en de zon schijnt weer en we reizen straks af naar berlijn voor twee daagjes en deze week leek - voor zover ik het kan zien - een vurig gebed te worden verhoord, bij mensen die veel missen en veel nodig hebben. welmoed logeerde vorige week bij ons en introduceerde de term ‘de taaie dood’ voor het eten dat we geserveerd kregen.

in de tombola van deze week: op het pic.blog van jaap eindelijk de foto’s van de tocht naar de verlaten Duitse phoenix-hoogoven. met wel één geslaagde foto van mij. En een link naar mijn nerdverhaal, dat vorige week de cover van next sierde.